Weten aan wie je schrijft

Het internet heeft iedereen tien jaar lang geleerd een kloof te verwachten tussen het beeld en de persoon, en dit jaar is daar een vreemdere zorg bijgekomen: dat de warmte aan de andere kant van het scherm misschien helemaal geen mens is. Laat ik je daarom rustig vertellen hoe ik erover denk.

Eén naam, constant gehouden

Alles wat ik de wereld in stuur draagt dezelfde naam, dezelfde stem, hetzelfde gezicht. Zoals ik hier schrijf, schrijf ik ook aan jou, en zo zal ik ook aan tafel zijn. Er is één Adeline Arden, op één site, met één set woorden, en ik heb er wat moeite voor gedaan om dat zo te houden. Consistentie is weinig glamoureus, en het is het eerlijkste signaal dat ik kan geven. Een vrouw die overal precies dezelfde is, is meestal simpelweg echt. Je mag het controleren, en ik heb dat liever. Lees het journaal, lees de Lieve woorden, lees hoe ik antwoord. Als de toon klopt van de eerste regel van een pagina tot de eerste regel van mijn antwoord, is dat geen toeval.

Verifiëren werkt twee kanten op

Screening heeft de reputatie kil te zijn, een portier bij een fluwelen koord. Ik bedoel het als het tegenovergestelde. Wanneer ik bevestig aan wie ik schrijf, doe ik hetzelfde werk dat jij doet wanneer je besluit mij te vertrouwen: zorgen dat de avond die voor ons ligt veilig en makkelijk is, voor ons allebei. Het is een hoffelijkheid in de vorm van een formaliteit.Waarom ik screen legt het hoe uit; het waarom is eenvoudiger. Discretie die alleen beloofd wordt, is niets waard. Discretie die geoefend wordt, aan beide kanten, is de hele avond waard. Ik verifieer waar ik kan, op de directories die die standaard aanhouden, en ik houd mijn gegevens overal identiek. Als een naam, een stad en een manier van schrijven overal op elkaar aansluiten, kijk je vrijwel zeker naar één echte vrouw. Een geleende set foto's sluit nooit zo netjes aan.

De vraag eronder

Dan de nieuwere zorg, en ik noem hem, omdat de meeste mensen te beleefd zijn om het te doen. Het is nu heel goed mogelijk om een avond door te brengen in warm, aandachtig, onvermoeibaar gezelschap dat niet bestaat. Een scherm kan een aardige imitatie geven van blij zijn je te zien, en sommige mensen vinden dat een troost. Ik begrijp waarom. Wat het niet kan, is je ontmoeten. Het kan niet tegenover je aan een echte tafel zitten, de werkelijke sfeer lezen, merken dat je een lange week achter de rug hebt voordat je het gezegd hebt, en de avond ergens heen laten gaan die geen van ons had gepland. Aanwezigheid is het enige dat een kopie niet overleeft. In een jaar waarin zoveel gezelschap door een machine wordt geregeld, is een echte persoon, consistent en verifieerbaar en werkelijk aanwezig, stilletjes de luxe geworden die het vroeger nooit was.

Dat is het hele verhaal. De vrouw aan wie je schrijft, is de vrouw die je ontmoet: één naam, één stem, één gezicht, met opzet constant gehouden, en een echte avond aan het eind.

Als het helpt

Stelt iets hiervan de vraag gerust, mooi. Wil je zien hoe een eerste avond geregeld wordt, dan loopt Je eerste avond er zonder haast doorheen, en de etiquette beantwoordt de praktische vragen helder. En wil je gewoon schrijven, je weet me te vinden.